Najnowsze posty
Podróż w czasie, czyli nadbużańskie skanseny
Wiosna sprzyja krótkim wypadom za miasto. Tym razem zapraszamy do krainy nadbużańskich skansenów – tworzonych ku pamięci minionych epok i pokoleń – które przeniosą nas w czasie. Niech ta podróż będzie okazją do głębszego poznania historii tej ziemi, odkrycia jej tajemnic i piękna, wsłuchania się w głos miejscowych ludzi, którzy podjęli trud ratowania pamiątek przeszłości. Historia skansenów...
Dworek Łukowiska – nasz raj na ziemi
Minęło dokładnie 20 lat, od kiedy państwo Barbara i Adam Wróblowie przeprowadzili się nad Bug. Dziś nie wyobrażają sobie życia gdzie indziej. — Odnaleźliśmy swoje miejsce na ziemi — mówią zgodnie. Z niecierpliwością czekają na wiosnę, bo wraz z nią pojawią się wytęsknione bociany. A to oznacza szczęśliwy rok dla nich oraz ich gości, którzy pod modrzewiowym dachem nadbużańskiego dworu odzyskują...
Tomasz Jakimiuk: Stopem przez życie
Ludzie z otwartym umysłem nie szukają barier, które zastopują ich marzenia. Szukają drogi, która pomoże im zrealizować ich cel. Tak jak Tomasz Jakimiuk, który stopem przemierza świat. Zawsze startuje z Siemiatycz, a ląduje tam, gdzie go zaprowadzi plan albo gdzie oczy poniosą… Kiedy rusza w świat, zazwyczaj ma w kieszeni kilkaset złotych (kiedy pieniądze się skończą, zarabia, grając...
Królowie nadbużańscy
Cykl fotografii „Królowie nadbużańscy, część 2” powstał w trakcie 6 Land Art Festiwalu, organizowanego przez Fundację Latająca Ryba. Przedsięwzięcie było kontynuacją projektu z 2015 roku. Aby dopełnić historię o nierzeczywistych i dumnych władcach Podlasia, tym razem w prace włączyłem dzieci ze wsi położonych nad Bugiem. Zarówno w wykonanych przeze mnie w trakcie festiwalu kostiumach, jak...
Stanisław Mazuś: Plenerowy pielgrzym
Kiedy słyszy pytanie, skąd tyle czułości do świata w jego obrazach, odpowiada: bo maluję sercem i duszą. Dlatego tak trudno się od nich uwolnić i wrócić do szarej rzeczywistości, bo któż z nas nie tęskni za pięknem? Tę tęsknotę nosił w sobie od zawsze. Od pierwszego dnia narodzin w 1940 roku w podlubelskiej wsi, ogarniętej trwogą dopiero co wschodzącej wojny. Dzieciństwo, jak wspomina, miał...
Pożegnanie taboru
Nawet Żydzi mieli swą ziemię obiecaną, a Cyganie nie. Gdziekolwiek byli, nie byli u siebie. Ten lud nie ma także swojej pisanej historii, swojej pamięci historycznej […] Jego prawem jest obyczaj ojców. Podstawową więzią jest więź rodowa. I taki lud trwa między nami przez wieki. Czy to nie graniczy z cudem? (ks. J. Tischner) „Pożegnanie taboru” Andrzeja...
Stanisław Baj: Malarstwem obłaskawiam los
— Każdy z nas jest osobnym światem i tak naprawdę poprzez sztukę uświadamiam sobie, jak bardzo jestem samotny i różny od innych ludzi, nawet jeśli mieszkam z nimi pod jednym dachem — wyznaje prof. Stanisław Baj, który w rodzinnej wsi Dołhobrody nad Bugiem każdego dnia poszukuje dróg do własnej twórczości. — Czasem jest to prawdziwa mordęga — przyznaje artysta. — Wędrówka pod prąd,...
Bliskie spotkania przy wiejskich drogach
Traktują go jak swojego wnuka. Proszą, by nie odjeżdżał. Więc wraca, by na pobrużdżonych starością i ciężką pracą twarzach zobaczyć uśmiech. W jego portretach odbija się całe ich życie: ból, samotność, ale i szczęście, którym jest skrawek nieba nad głową, ciepły piec czy czułe spojrzenie wiernego zwierzaka. Nazywam się Lech Iwiński. Urodziłem się w Łosicach, ale dzieciństwo spędziłem w Zaborzu, gmina...
My z kołchozu
Wołodia przez całe życie pracuje w kołchozie, opiekuje się stadem liczącym dwieście krów. Podczas całodobowego dyżuru mieszka w barakowozie. Ma na utrzymaniu pięcioro dzieci. — Bogactwo i bieda to sprawa względna — mówi. — Wszystko zależy od tego, do kogo się porównujesz. Ja nigdy stąd nie wyjeżdżałem, nic innego nie widziałem. Ktoś może powiedzieć, że zarabiam mało, ale mi wystarcza to, co mam. Jestem...
