Bug nadaje rytm. Nadbużański Park Krajobrazowy
Nadbużański Park Krajobrazowy to zagubione wśród lasów i łąk niewielkie wsie, przysiółki i dawne dwory szlacheckie.
Ale także przydrożne kapliczki i krzyże, czuwające nad spokojem tej ziemi – miejsca wciąż żywej i pielęgnowanej tradycji oraz sztuki ludowej. Rudel saren właśnie przebiega przez las. Na ziemi widać tropy dzików. Gdzieś tam, nad głową, przelatuje jastrząb. W oddali słychać pisk. To wydry wybierające najlepsze ryby w stawie hodowlanym albo bobry budujące żeremia i tamy na niewielkich rzekach. Wsłuchując się w śpiew ptaków, na pewno rozpoznamy bataliony, orlika krzykliwego, bekasa dubelta, trzmielojada, kobuza, krogulca i pustułkę. Dolina Bugu to też dom żółwia błotnego, gniewosza plamistego, a także zaskrońca, żmii zygzakowatej czy padalca – różnych gatunków gadów i płazów. Przyjezdni nadal nie mogą się nadziwić tylu bocianim gniazdom w sąsiedztwie gospodarstw, na słupach energetycznych i stodołach. To niezapomniane widoki w Nadbużańskim Parku Krajobrazowym, który został ustanowiony w 1993 r.
Ogromny obszar parku, ciągnącego się nieomal od Jeziora Zegrzyńskiego, pozwolił na objęcie ochroną wielu wyjątkowych miejsc. Dolina rzeczna jest bardzo zróżnicowana. Tu Bug nadaje tempo życiu. Rzeka toczy wody swym odwiecznym rytmem, meandrując pośród bezkresnych połaci łąk i szumiących lasów. Tworzy liczne zakola, piaszczyste łachy, porośnięte wierzbowymi zaroślami wyspy. Bug to rzeka ciągle dzika i nieujarzmiona, wabiąca swą tajemniczością i siłą. Występują tu zarówno zmeliorowane pastwiska, podbagnione łąki, jak też wydmy, pasy zalesień, gdzie zdecydowaną przewagę stanowią bory sosnowe z uroczymi jałowcami, dodatkowo porośnięte mchami.
W statystykach mówi się o ponad tysiącu gatunków roślin występujących na terenie parku. Odnotowano tu ponad 60 gatunków roślin objętych ochroną, zaś 170 zalicza się do rzadkich w skali kraju. Przyrodnicy jako przykłady tych ostatnich podają jednym tchem np.: lucernę kolczastostrąkową, skalnicę trójpalczastą, lepnicę dwudzielną, wierzbę śniadą. Dołóżmy jeszcze do tego m.in.: lepnicę litewską czy kosaćca syberyjskiego. Przy wymienianiu wszystkich język może się nieźle zaplątać. W granicach parku położonych jest 15 gmin wiejskich i trzy miasta. Jest to jeden z największych parków krajobrazowych w Polsce. W licznych wsiach i miasteczkach można jeszcze spotkać przykłady drewnianej zabudowy, a także kapliczki i krzyże przydrożne. Na łąkach rozrzucone są typowe dla regionu stodółki i brogi.